LOGINAng biyahe pabalik sa lungsod ay tila walang katapusan. Kahit maayos ang kalsada at tahimik ang paligid, hindi ko maalis ang pakiramdam na may mga mata na nakatingin sa amin mula sa dilim. Bawat liko ng kalsada, bawat sasakyang dadaan — tinitingnan ko, sinusuri, parang handang sumugod anumang oras. Mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Finrhey sa buong oras, at paminsan‑minsan ay lilingon siya sa akin nang sandali — hindi para magtanong kung ayos lang ako, kundi para ipaalam na nandiyan siya, na hindi ako nag‑iisa sa takot na ito.Pagpasok namin sa tarangkahan ng mansyon, agad kong napansin ang pagbabago sa paligid. Tahimik na masyado. Karaniwan ay may nagbabantay sa labas, may mga ilaw na naka‑on sa bawat sulok — pero ngayon, parang mas madilim kaysa sa dati. Pinatay ni Finrhey ang makina ng sasakyan at hindi agad bumaba. Tumingin siya sa buong paligid, maingat na sinusuri ang bawat bintana at bawat anino.“Huwag kang lalabas muna hangga’t hindi ko nasisiguro na ligtas tayo,” bulong niya
Ang mundo ko ay tila huminto sa pag‑ikot habang nakatitig ako sa mensahe sa aking telepono. Muli kong binasa ang bawat salita, parang baka nagbago ang kahulugan nito kung titingnan ko nang mas matagal — ngunit nanatiling pareho ang nakasulat: “Ang mga lihim ng inyong mga magulang ay hindi pa lahat nalalaman. Kung gusto ninyong makita pa siyang buhay — huwag magsasabi ng kahit kanino. Magpunta kayo rito nang kayong dalawa lamang. Ang tunay na laro ay nagsisimula na ngayon.”Mabilis na kinuha ni Finrhey ang kanyang telepono mula sa mesa, ngunit bago pa siya makatawag, pinigilan ko siya. “Huwag,” sabi ko, nanginginig ang aking boses ngunit pinipilit kong maging matatag. “Sabi nila huwag tayong magsasabi ng kahit kanino. Kung tatawag ka kay Elara o magpapadala ng seguridad… baka may mangyaring masama kay Mara.”Tumingin si Finrhey sa akin, at nakita ko ang labanan sa kanyang mga mata — ang kanyang likas na ugali bilang pinuno ng isang imperyo ay nagsasabing maging maingat, maghanda, magka
Ilang araw matapos dumalaw si Clara sa aming sentro, naghanda kami muli para sa paglalakbay patungo sa lupain sa tabi ng lawa. Hindi gaanong masigla ang aking loob sa pagkakataong ito — may halong pag‑aalala at pag‑iingat ang bawat hakbang ko. Hawak ko nang mahigpit ang kamay ni Finrhey habang nasa sasakyan kami, at paminsan‑minsan ay sumisilip ako sa labas ng bintana kung saan unti‑unting lumalayo ang lungsod at napapalitan ng mga puno at burol.“Kinakabahan ka,” sabi ni Finrhey nang hindi nagtatanong lamang — alam niya ang bawat pagbabago sa aking kilos at damdamin.“Hindi ko alam kung paano ito tatanggapin ni Mara,” pagamin ko nang mahina. “Mabuti siyang tao, pero alam nating lahat na may mga sugat na hindi basta‑basta naghihilom. Paano kung masaktan lang siya sa pagbabalita natin? Paano kung isipin nating nakikialam na tayo sa kanyang buhay?”Finrhey pinisil nang dahan‑dahan ang aking kamay.“We’re not here to fix anything for her — just to tell her the truth, and let her decide w
Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na kami pareho. Hindi dahil sa alarm clock o tawag mula sa opisina — kundi dahil ngayon ang araw na matagal na naming hinihintay. Ang Grand Opening ng Filipp Community Training Center — ang una sa marami naming pinangarap na itayo. Habang nagbibihis ako sa harap ng malaking salamin sa aming silid, nakita ko si Finrhey na nakasandal sa hamba ng pinto, pinagmamasdan ako nang may malambot na ngiti sa kanyang mga labi. Suot niya ang kanyang pinakapinong navy blue suit — simple ngunit napaka‑elegante, ang uri ng damit na nagpapakita ng kanyang katayuan ngunit hindi siya nagmumukhang malayo sa mga taong makakasalubong niya ngayong araw.“Napakaganda mo,” sabi niya habang lumalapit at inaayos nang bahagya ang laylayan ng aking damit — isang simpleng puting bestida na umabot hanggang sa aking tuhod, disente at magaan sa pakiramdam. “Parang ang bigat ng araw na ito ay mas magaan kapag nakikita kitang ganito.”“Maraming salamat,” sagot ko habang tinitingnan
Tatlong araw na lumipas mula noong umalis kami sa baybayin. Hawak ko ang dalawang singsing sa aking daliri habang nakatingin sa labas ng bintana ng eroplano — ang una, payak na ginto mula sa aming mga magulang; ang pangalawa, may asul na bato na kumikinang parang dagat sa ilalim ng araw. Bawat tingin ko rito, naaalala ko ang bawat salitang sinabi ni Finrhey sa dalampasigan, at nararamdaman ko ang higpit ng kanyang kamay sa akin ngayon, na parang ayaw niya akong pakawalan kahit sandali lang.Paglapag namin sa paliparan, sinalubong kami ni Elara na nakangiti nang masigla. “Masaya akong makita kayong parehong nakapagpahinga. At may magandang balita rin — inaasahan kayo bukas sa opisina. May anunsyo ang lupon ng mga direktor na nais nilang ipagbigay‑alam nang personal.”Tumingin ako kay Finrhey. “Anong klaseng anunsyo kaya iyon?”“Whatever it is, we’ll face it together,” sagot niya habang binuksan ang pinto ng sasakyan para sa akin. “Just like we always do.”Kinabukasan, maaga kaming puma
Ilang araw matapos ang aming espesyal na hapunan sa gilid ng ilog, pumasok si Finrhey sa aming silid habang hawak ang dalawang tiket at isang maliit na itinerary card. Katatapos lang namin suriin ang mga ulat ng sentro ng pagsasanay — maayos ang lahat, at inayos na ni Elara ang lahat ng gawain sa loob ng isang linggo para makapag‑pahinga kami nang maayos.“May inihanda ako para sa atin,” sabi niya habang inilalagay ang mga tiket sa mesa sa harap ko. “Isang maikling biyahe sa baybayin — tatlong araw lang, walang biglaang pagtitipon, walang tawag mula sa opisina.”Tinitingnan ko ang mga tiket at tumingala sa kanya nang may gulat at ngiti. “Talaga ba? Akala ko ay puno ang iskedyul mo hanggang sa susunod na buwan.”Finrhey lumapit at inayos ang gilid ng aking buhok gamit ang dulo ng kanyang daliri, ang kanyang tingin ay malambot at puno ng pag‑asa.“I moved all the non‑urgent meetings forward or delegated them to Elara. I told her only to contact us if there’s a real emergency — otherwise







